skip to Main Content

Jesus Christ Superstar- Μέσα από τα μάτια μου!

STYLEYOUR

                           Αυτό που ονειρεύεσαι σε φοβίζει; Τότε είναι καλό.

Αύγουστος 2017. Χτυπάει το τηλέφωνο. Τα πιο υπέροχα νέα που θα μπορούσα να είχα ακούσει και τα περίμενα ένα ολόκληρο καλοκαίρι. Εγώ, στο θέατρο; Σε παράσταση; Στο Θέατρο Ακροπόλ; Μισό λεπτό, να πάρω μια ανάσα! Ας πάρουμε για μια στιγμή τα πράγματα από την αρχή.

Από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, όταν ήμουν στο δωμάτιό μου χόρευα και τραγουδούσα και στο μυαλό μου υπήρχε ένα τεράστιο κοινό που με χειροκροτούσε. Καθόλου ψώνιο. Ίσα ίσα, πότε δε με φανταζόμουν τραγουδίστρια να κάνω συναυλία. Πάντα έφτιαχνα την εικόνα ότι παίζω σε παράσταση μιούζικαλ (δεν είχα ιδέα ότι υπήρχε κάτι τέτοιο να τονίσω στα 5 μου) κάνοντας τις αγαπημένες μου σκηνές από Disney. Έβρισκα ότι είχα στην  ντουλάπα μου, που θα μπορούσε να μοιάζει με αυτό που φόραγε ο χαρακτήρας που ήθελα και έκανα το δικό μου σόου, τη δική μου παράσταση.

Αργότερα, στην εφηβεία, αυτή η έντονη επιθυμία να χορεύω, να παίζω θέατρο και να τραγουδάω πήρε σάρκα και οστά και έμαθα τι είναι το μιούζικαλ. Από ταινίες, εννοείται, δεν έκανα κανένα μάθημα, ούτε πήγα σε κάποιο ωδείο. Ξανά, ζούσα τη δική μου παράσταση πίσω από την πόρτα του δωματίου μου.

Τα χρόνια πέρασαν και όταν ήρθε η στιγμή να πάω σε ακρόαση για μιούζικαλ, τα πόδια μου έτρεμαν. Δεν είχα ιδέα τι έκανα εγώ εκεί πέρα. Όλοι ήξεραν τι έκαναν, τραγουδούσαν μοναδικά, έκαναν ασκήσεις φωνητικής, διαφραγματικές ασκήσεις, πράγματα που τα ήξερα τόσο αόριστα έως καθόλου. Είχα πάει εκεί απλώς για να δω πώς είναι μια ακρόαση, που τόσα χρόνια έβλεπα στις ταινίες. Να ζήσω για λίγο αυτό που από παιδί έλεγα «Πως άραγε θα είναι…»

Πέρασα όλες τις φάσεις. Το μυαλό μου δεν μπορούσε να χωρέσει τη χαρά μου όταν βγήκα έξω από το θέατρο την τελευταία μέρα και είπα «Πέρασα. Τώρα περιμένω τηλεφώνημα!» Δεν περίμενα καν να περάσω την πρώτη και είχα περάσει σε όλες;

Δυο μήνες κοίταζα συνέχεια το κινητό. Και στο τέλος του Αυγούστου ήρθε το πολυπόθητο τηλεφώνημα. Αυτό ήταν. Η αρχή για το μεγαλύτερο μου όνειρο. Το πιο κρυφό μου και , σχεδόν, παιδικό όνειρο έγινε πραγματικότητα.

                              Δεν είχα ιδέα τι ήταν αυτό που θα ακολουθούσε. 

Δε θα ξεχάσω την πρώτη φορά που μπήκα στο θέατρο για πρόβα. Δεν ήξερα κανέναν και όλοι ήξεραν τους μισούς. Ο χώρος, βλέπεις, είναι μικρός και ο κόσμος ακόμα μικρότερος. Εκείνη η πρώτη μέρα ήταν η αρχή για την καλύτερη περίοδο της ζωής μου. Τότε, όμως, δεν το ήξερα ακόμη.

Μήνες γεμάτοι πρόβες, τραγούδια, μαθήματα φωνητικής, σκληρή δουλειά. Είναι δύσκολο να συναγωνιστείς άτομα που έχουν σπουδάσει τόσα χρόνια μουσική και θέατρο. Το καλύτερο; Αυτά τα άτομα με βοήθησαν όσο τίποτα. Ζήλιες; Τσακωμοί; Ελάχιστοι. Καθόλου θα ήθελα να πω. Το δέσιμο; Μαγικό, απρόσμενο και στιγμιαίο.

                         Αυτά τα 30+ άτομα που μέχρι χθες ήταν ξένοι, έγιναν η                                                              οικογένεια μου πάνω στη σκηνή.

Μοιραστήκαμε άπειρες στιγμές γέλιου, χαράς, πόνου, γυμναστικής, ιδρώσαμε, φωνάξαμε, χτυπήσαμε, φάγαμε (το πιο σημαντικό), ήπιαμε, ξεφαντώσαμε, γλεντήσαμε…και τι δεν κάναμε. Δεχτήκαμε πόλεμο; Αρκετό…Για μένα, χωρίς λόγο και αιτία. Η Ελλάδα, δυστυχώς, είναι πολύ πίσω ακόμα στο να δεχτεί κάποια πράγματα που στο εξωτερικό είναι δεδομένα για πάνω από 50 χρόνια.

Οι πολλοί συναισθηματισμοί δεν μου αρέσουν, αν και είμαι πολύ του δράματος. Χωρίς υπερβολές, όμως, θα ήθελα να τελειώσω αυτό το «μικρό» προσωπικό άρθρο, λέγοντας τα εξής: Να κυνηγάτε τα όνειρά σας! Όσο μεγάλα ή »μικρά» και αν είναι. Πιστέψτε σε αυτή τη φλόγα που έχετε μέσα σας και σας κάνει να νιώθετε ζωντανοί. Αυτό που έμαθα, όλο αυτό το υπέροχο 5μηνο είναι πως, όσο κουρασμένη και αν γυρνούσα σπίτι, την ευτυχία που ένιωθα πάνω στη σκηνή, όταν τα μάτια μου τυφλώνονταν από τους προβολείς, άκουγα το κοινό να κλαίει από συγκίνηση και κρατούσα τα χέρια των ανθρώπων μου…δεν την έχω ξανά νιώσει..ΗΜΟΥΝ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΜΟΥ. Εκεί! Στη σκηνή! Όχι κάπου αλλού.

Ευχαριστώ πολύ τη »βλάσφημη» οικογένεια μου! Για όλα.

Υ.Γ. Πάει ένας μήνας από τότε που τελειώσαμε τις παραστάσεις μας και ακόμα σκέφτομαι «Παρασκευή σήμερα. 9:00 θα είχαμε παράσταση» ….

Student living in Athens, Greece. In love with fashion, travels and DIYs. In this blog you will find my favorite outfits and also how to make different things.

Add Me On Snapchat

joan_094

Comments

comments

Back To Top
Follow

Follow this blog

Get every new post delivered right to your inbox.

Email address