skip to Main Content

Tourist in my town!

STYLEYOUR

Πόσες φορές έχεις νιώσει την ανάγκη να βγεις στο δρόμο και να δεις όλες αυτές τις ομορφιές που κρύβει η ίδια σου η πόλη; Πόσες φορές δοκίμασες αυτό το παραδοσιακό φαγητό της περιοχής σου χωρίς να το θεωρείς δεδομένο; Πότε ήταν η τελευταία φορά που επισκέφτηκες ένα μουσείο, έναν αρχαιολογικό χώρο, έναν ιστορικό τόπο και άφησες τον εαυτό σου να νιώσει για λίγο ελεύθερος και να δει όλες αυτές τι ομορφιές μέσα από τα μάτια ενός τουρίστα; Πολλές φορές, όταν μεγαλώνουμε σε ένα μέρος, ζούμε χρόνια σε αυτό, τα πράγματα εκείνα, που κάνουν χιλιάδες ανθρώπους να ταξιδέψουν μόνο και μόνο για να τα δουν από κοντά, εμείς τα βλέπουμε καθημερινά και τα θεωρούμε δεδομένα.

Μερικό καιρό πριν, είχα την ευκαιρία για λίγες μέρες να κάνω μια ξενάγηση στην Ακρόπολη και το μουσείο της. Σήμερα είμαι εδώ και μέσα από αυτό το άρθρο θα σας μιλήσω για αυτά που είδα, αυτά που άγγιξα και με άγγιξαν και για αυτά που ένιωσα.

Στην Αθήνα, το Μουσείο της Ακρόπολης είναι ένα από τα ομορφότερα μουσεία που έχω επισκεφτεί και αν και έχω πάει ήδη 7 φορές, κάθε φορά είναι μοναδική, κάθε φορά θα δεις και κάτι παραπάνω, μια λεπτομέρεια που δεν είχες προσέξει, μια λεπτομέρεια που κάθε φορά θα κάνει τη διαφορά.

Με την είσοδό σου στο μουσείο σε γεμίζει αμέσως αυτό το συναίσθημα του ενθουσιασμού, δεν ξέρεις που να πρωτοκοιτάξεις, θες να προσέξεις όλες τις λεπτομέρειες, θες να αγγίξεις τα αγάλματα (χωρίς να σε δουν βέβαια) και αν υπήρχε κάποιος τρόπος εκείνη τη στιγμή τα μάτια σου να είχαν μαγικές ικανότητες και να έβλεπες τη μαγεία που κρύβεται πίσω από όλα αυτά, τότε θα την ήθελες αμέσως.

Καθώς προχωράς και βλέπεις τα αγγεία, τα αγαλματίδια από διάφορες εποχές του αρχαίου μας πολιτισμού, βλέπεις πως έφτιαχναν τα χρώματα από χρωματιστούς λίθους, παρατηρείς τα κοσμήματα, προσπαθείς να μετρήσεις τα αρχαία νομίσματα, φτάνεις σιγά σιγά στο πιο έντονο σημείο του σημείο του μουσείου. Στις Καρυάτιδες.

Το σημείο αυτό, είναι η αρχή του ρίγους και του συναισθήματος που μόνο ένας Έλληνας μπορεί να καταλάβει. Όσες φορές και να έχω πάει, οι Καρυάτιδες θα είναι το σημείο που χωρίς να το καταλάβω θα σκουπίσω μερικά δάκρυα από τα μάτια μου. Είμαι άραγε εγώ τόσο συναισθηματική ή αυτό που αντικρίζω είναι τόσο μαγικό…μα τόσο άδικο; Βλέπεις πέντε πανέμορφα, μοναδικά αγάλματα, με καταπληκτικές λεπτομέρειες που εκπέμπουν περηφάνια και ομορφιά. Είναι όλες εκεί μα… λείπει μία. Μια είναι μακριά από τις αδελφές της. Στέκουν η μια δίπλα στην άλλη, μα υπάρχει μια κενή θέση. Μια κενή θέση και ερωτηματικά. Ερωτηματικά και παράπονο. Ένα παράπονο που δεν ξέρεις σε ποιον να το κάνεις και από που θα βγάλεις άκρη. Έτσι, το μόνο που κάνεις είναι να τις κοιτάς έτσι όμορφες που είναι, να δακρύζεις αθόρυβα και να συνεχίζεις το δρόμο σου προς τον επάνω όροφο που είναι και το φόρτε της ελληνικής ιστορίας. Ο Παρθενώνας.

Ο τελευταίος όροφος του μουσείου είναι αφιερωμένος στον Παρθενώνα και την ιστορία του και με ένα καταπληκτικό βίντεο σου δείχνουν από την αρχή πως φτιάχτηκε, τι σημαίνει η κάθε πλευρά, το κάθε αέτωμα, οι μετόπες και η ζωοφόρος. Στη συνέχεια μπορείς να δεις τα κομμάτια από τα μάρμαρα που έχουν σωθεί και προστατεύονται στο μουσείο, κάνοντας απλά το γύρω του ορόφου.

Όμως, το πραγματικό μεγαλείο του Παρθενώνα το «νιώθεις» τη στιγμή που έχεις ανέβει το βουνό της Ακρόπολης, περνάς την πύλη και τον βλέπεις εκεί, μπροστά σου, αγέρωχο και μεγαλοπρεπή. Εκεί, είναι ο αληθινός, πραγματικός Παρθενώνας και τότε μπορείς άνετα να υποκλιθείς στο μεγαλείο αυτής της ιστορίας και αυτού του πολιτισμού, που έχω την τιμή να είμαι κομμάτι της. Καθώς προχωράς προς το μέρος του, σκέφτεσαι πώς είναι δυνατόν αυτό το αρχαιοελληνικό μνημείο να έχει περάσει από τόσα χέρια και θρησκείες (μην ξεχνάμε ότι έχει γίνει και Χριστιανική εκκλησία και τζαμί), να έχει βομβαρδιστεί, λεηλατηθεί, κλαπεί και όμως να στέκει εκεί με τη δική του, ελληνική ταυτότητα.

Όταν θα γυρίσεις το κεφάλι σου στα αριστερά του Παρθενώνα, εκεί θα δεις τις Καρυάτιδες και, τι ειρωνεία(!!!), θα δεις έξι να στέκουν περήφανα. Φυσικά είναι απομίμηση, καθώς οι πραγματικές είναι στο μουσείο και η μια στο Λονδίνο αλλά και μόνο η εικόνα αυτή θα σου δώσει ένα χαμόγελο στα χείλη, έστω και αχνό.

Ο χώρος είναι τόσο όμορφος, ανοιχτός, βλέπεις όλη την Αθήνα και το βλέμμα σου δεν τελειώνει κάπου. Μπορείς να κάτσεις στην άκρη και να θαυμάσεις αυτή τη θέα. Και εκεί σου έρχονται οι σκέψεις. Έχουμε τόση ομορφιά γύρω μας, σε αυτή τη χώρα και δεν την εκμεταλλευόμαστε σωστά. Χωρίς να θέλω να θίξω κάποια θέματα, δεν είναι άλλωστε και η αρμοδιότητά μου, θεωρώ πως σαν χώρα θα ήταν καλό να αναδείξουμε τις ομορφιές μας και να είμαστε περήφανοι για αυτά που έχουμε. Συνέχεια λέμε πως οι άλλες χώρες είναι ομορφότερες και καλύτερες, όμως δεν έχουμε «δει» αυτό που έχουμε και εμείς, δεν έχουμε καταλάβει τι θησαυρό κουβαλάμε, δεν έχουμε την επίγνωση ότι σε αυτές τις «καλύτερες» χώρες το να είσαι Έλληνας είναι ζηλευτό. Έχουμε διαστρεβλώσει την ταυτότητα μας και ντρεπόμαστε για αυτό είμαστε τώρα. Ας κάνουμε μια βόλτα στο παρελθόν μας και θα αντλήσουμε τη δύναμη που πρέπει για να διορθώσουμε το τώρα για να έχουμε ένα καλύτερο μετά.

Αυτό το άρθρο δεν έχει σκοπό να προκαλέσει δυσάρεστα συναισθήματα, το αντίθετο μάλιστα. Πριν κλείσω, θα ήθελα μόνο να κάνω μια μικρή εξομολόγηση και να σε προτρέψω να κάνεις και εσύ το ίδιο.

Δεν ξέρω γιατί το κάνω αυτό και πώς το κάνω, αλλά κάθε φορά που βρίσκομαι σε έναν αρχαιολογικό χώρο, θέλω να «νιώθω» το χώρο αυτό στο έπακρον και το καταφέρνω. Καθώς προχωράω, ασυναίσθητα, σκέφτομαι πως στα δικά μου βήματα, περπάτησαν οι ίδιοι άνθρωποι της τότε εποχής, το ίδιο μονοπάτι που ακολουθώ και στην ίδια πέτρα που κάθομαι, όλοι αυτοί που διαβάζουμε και μαθαίνουμε στα σχολικά μας χρόνια, δίδασκαν εκεί, άκουγαν διαλέξεις και κοίταζαν και εκείνοι τον Παρθενώνα που κοιτάω και εγώ.

Για αυτό, εσύ, αναγνώστη, που τώρα φτάνεις στο τέλος αυτού του μεγάλου άρθρου, κάνε μου μια χάρη. Την επόμενη φορά που θα αποφασίσεις να δεις τις ομορφιές του τόπου σου, πήγαινε κοντά του, άκουσε τον αέρα που φυσάει εκεί, άγγιξε για λίγο τη γη που πατάς και κλείσε τα μάτια σου. Το χαμόγελο που θα σχηματιστεί στο πρόσωπό σου είναι για μένα αρκετό, ώστε να ολοκληρώσω με τη σειρά μου το σημερινό άρθρο.

IMG 0590
IMG 0590
IMG 0667
IMG 0680
IMG 0711
IMG 0869
IMG 0905
IMG 0590IMG 0667IMG 0680IMG 0711IMG 0869IMG 0905
me

Student living in Athens, Greece. In love with fashion, travels and DIYs. In this blog you will find my favorite outfits and also how to make different things.

Add Me On Snapchat

snapchat-logo-right

joan_094

Comments

comments

This Post Has One Comment
  1. Είναι μαγευτικό και άκρως συγκινητικό το άρθρο σου !!!!Αυτός ο τόπος έχει ανάγκη παιδιά σαν και σένα , που να τον βλέπουν με αυτά τα …μάτια !!!Ευτυχώς που επισκευθήκαμε την Ακρόπολη , αλλιώς θα ένοιωθα ..ντροπή για την αμέλειά μου !!!Ταξίδεψα μαζί σου ξανά και θυμήθηκα τον δάσκαλό μου ….!!! ” Είναι οι ρίζες σας ” μας έλεγε με παράπονο όταν βαριόμασταν το μάθημα της Ιστορίας !!!!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Back To Top
Follow

Follow this blog

Get every new post delivered right to your inbox.

Email address